توربوکمپرسور

پیش از این گفته شد که مکانیسم تراکم در عموم کمپرسورهای گاز و هوا بر دو شق عمومی است، جابجایی مثبت و دینامیکی. کمپرسورهای دینامیکی یا توربوکمپرسورها به جریان گاز گذری انرژی جنبشی داده و در ادمه آن انرژی را به فشار تبدیل میکنند. در کمپرسورهای جابجایی مثبت که به انواع مدلهای آن از جمله کمپرسور اسکرو و کمپرسور پیستونی پرداخته ایم، حجم در اختیار گاز تغییر داده میشود تا فشار آن افزایش یابد. در کمپرسور دینامیکی اینگونه نبوده و از پروانه‌ها و تیغه‌های متعدد برای افزایش سرعت و سپس تبدیل انرژی جنبشی به فشار بیشتر با بکارگیری مبدلهای جریان استفاده میشود. دو خانواده‌ی اصلی این کمپرسورها عبارت از کمپرسور سانتریفیوژ و کمپرسور محوری است. کمپرسور سانتریفیوژ برای گستره‌ی وسیعی از فشار و دبی و برای کاربردهای صنعتی متنوعی کاربرد دارد. در طرف مقابل کمپرسور محوری دستگاهی است که شارش حجمی بسیار بالایی را در اختیار مصرف کننده قرار میدهد و نسبت فشار چندان قدرتمندی ندارد. اطلاعات بیشتر

اگه بخوایم کمپرسورهای هوا رو از نظر پیچیدگی طراحی و مهندسی دسته بندی کنیم، ماجرا فقط به تعداد قطعات متحرک خلاصه نمی شه — سطح دقت ساخت، نوع کاربرد و فناوری به کاررفته هم نقش مهمی دارن.

پیستونی ساده ترین نوعه؛ قدیمی ولی قابل اعتماد. هرچند قطعات متحرک زیادی داره، اما از نظر فناوری پیچیده نیست و نگهداریش هم راحته.
اسکرو یه سطح بالاتره. دو روتور داره که با تلرانس دقیق با هم درگیر می شن و نیاز به سیستم روغن کاری و کنترل فشار دارن. با اینکه طراحی صنعتی تری نسبت به پیستونی داره، هنوز در رده ی تجهیزات استاندارد صنعتی محسوب می شه.
اسکرول کمی خاص تره — دو مارپیچ که با دقت بالا روی هم حرکت می کنن. قطعات متحرک کمه، اما ساختش فوق العاده حساسه. بیشتر می شه گفت «ظریفه» تا «پیچیده».
توربو سطح مهندسی بالاتری داره. در اون از پروانه های سرعت بالا، یاتاقان های مخصوص و محاسبات آیرودینامیکی پیچیده استفاده می شه.
و در نهایت سانتریفیوژ پیچیده ترین نوعه؛ عملاً یه توربوماشینه با پروانه های چندمرحله ای، دیفیوزر، اینترکولر و سیستم کنترل سرج. ساختش نیاز به دقت، متریال پیشرفته و اتوماسیون کامل داره — معمولاً در پالایشگاه ها، فولادسازی و صنایع عظیم استفاده می شه.
به طور خلاصه: سانتریفیوژ > توربو > اسکرو > اسکرول > پیستونی از نظر پیچیدگی طراحی. اطلاعات بیشتر