سکوهای فراساحلی یا آفشور متشکل از سازههای فولادی عظیم، دکلهای حفاری و خطوط لوله است، تنها چیزی که نمیبینیم ابزاری نامرئی در پس آنهاست: هوای فشرده
موضوع تنها بکارگیری چند ابزار سادهی پنوماتیکی نیست. در هر تاسیسات فراساحلی هوای فشرده بخشی از زیرساخت کنترل، ایمنی، تعمیرات و خدمات عمومی صنعتی است. در سکوهای دریایی صدای متههای پنوماتیکی که قعر سنگها را میکوبند نمیشنوید، اما در بکگراند صدها عملیات خودکار و کنترلی را بیسروصدا مدیریت میکند.
اپراتورهای Pantera DP1610i سندویک در جریان هستند که نیاز هوای فشردهی آن چشمگیر است: ۱۴ مترمکعب بر دقیقه با فشار ۱۰ بار
این مقدار هوای فشرده شدیدا زیاد است و این سوال پیش خواهد آمد که چطور دکل حفاری تاپ هامر سطحی به این همه هوا نیاز دارد؟ بایستی مهندسی و طراحی پشت ماجرا را بررسی کرد.
گازوئیل به توان مکانیکی و توان مکانیکی به هوای فشرده تبدیل میشود. هوای فشرده هم پس از آن به فشار، سرعت و انرژی ضربهای تبدیل شده و اگر همهچیز خوب پیش رود، سوراخی در دل سنگ و صخره پدیدار میشود.
کمپرسور ماشینی است که انرژی را تبدیل کرده و به جایی میفرستد که قرار است مفید باشد.
حال دریل واگن پنوماتیکی را خاموش کنید، مجدد سفر یک متر هوای فشرده را دنبال کرده و از ترمودینامیک و مکانیک سیالات تا موتور دیزلی، تکنولوژی بادی، فناوری حفاری، مکانیک سنگ و مهندسی محیط زیست را بشناسید. هوای فشرده بخشی از زمین را میشکند.
قلب خون را جابجا میکند، ریهها هوا را به داخل و خارج هدایت میکنند، ماهیچهها مایعات و گازها را به حرکت درآورده اند، طبیعت پر از تکنولوژیهای زیستی است که در طول میلیون و میلیاردها سال تکامل یافته است، آیا آنها بهینه نیستند؟
در طبیعت تقریبا هیچ چیزی شبیه کمپرسور اسکرو نیست. مهندسان چطور به این ماشین رسیدهاند و این ایدهی غیرطبیعی را از کجا آوردهاند و چرا؟ دو روتور دقیق و تراشیده که با فاصلهای اندک در همتنیدهاند. طبیعت اما غشاء، حفرهها، دریچهها، ماهیچهها و البته کمپرسور پیستونی را انتخاب کرده است.
بازوی اختاپوس شاهکاری فیزیولوژیک است؛ این بازو هیچ استخوانی ندارد اما آرایش سهبعدی فشردهای از رشتههای عضلانی درون آن قرار گرفته و آن را تبدیل به هیدرواستاتی عضلانی کرده است. حجم بازوی اختاپوس ثابت است و انقباض گروهی از ماهیچهها باعث کشیده شدن گروه دیگری از آنها میشود و در نتیجه حرکت را میسر میسازد. ماهیچههای اختاپوس بر اساس جهتگیری دستهبندی شده و هرکدام عملکرد خاصی را ممکن ساخته اند.
ساخت و ساز زیرزمینی همچنان، و احتمالا برای همیشه، به تجهیزات پنوماتیک و هوای فشرده وابسته است. چرا؟ با وجود بازده پایین هوای فشرده معادن و تونلها از ابزارهای قدرت گرفته با آن کار میکنند و از ایمنی، دوام و انعطافپذیری آن بهره میبرند. پس شاید باید برای هوای فشرده تفسیر جدیدی از کارآمدی و بهرهوری مطابق با محدودیتهای زیر زمین تعریف کرده و در آن حوزه، مدال قهرمانی اهدا کنیم.
اگر کامپیوتر و کنترلر را مغز ماشینآلات بدانیم، اکچویتور عضلهی آنهاست. مغز تصمیم گرفته و عضله کار فیزیکی را انجام میدهد. اکچویتورها در صنعت حرکت یا هل میدهند، میکشند، میچرخانند، بلند میکنند و یا اشیا در موقعیت دقیق خود قرار میدهند.
یک عملگر انرژی ورودی که به اشکال مختلف است را دریافت کرده و حرکت مکانیکی تحویل میدهد. انرژی ورودی میتواند الکتریکی، پنوماتیکی، هیدرولیکی یا حرارتی باشد.
رباتهای سنتی بر پایهی موتورهای الکتریکی، چرخدندهها و مفاصل صلب ساخته شدهاند. اما رباتهای نرم با عضلههایی مصنوعی که از هوای فشرده برای کارکرد بهره میبرد استفاده میکنند.
نیروی پنوماتیک هوای فشرده ذاتا ایمن بوده و انعطاف فوقالعادهای را برای رباتها به ارمغان میاورد. این انعطاف و سازگاری را میتوان شکل جدیدی از هوش مکانیکی نامید که رباتهای سنتی و صلب از آن بیبهره اند.
تماس با شرکت