روانکاری کمپرسورها سه هدف عمده دارد:

  • کاهش اصطکاک روی یاتاقان‌ها و سایر قطعات متحرک کمپرسور
  • خنک‌سازی گاز مبرّد در حین فشرده‌سازی
  • جلوگیری از نشتی گاز مبرّد

کمپرسورهای متفاوت تکنیک‌های روانکاری متفاوتی را به کار می گیرند. معمولا از پمپاژ روغن به قطعات متحرک در کمپرسورهای اسکرو و پاشش روغن از مجرایی در کف کمپرسور در کمپرسورهای پیستونی و اسکرول استفاده می شود.

ویسکوزیته‌ی خیلی پایین ترکیب روغن-مبرّد منجر به جدایی ناکافی و غیرموثر سطوح فلزی میشود که اصطکاک و سایش را افزایش میدهد. افزودنی‌های ضدسایش مختلفی برای مقابله با این مشکلات وجود دارند لیکن استفاده از این راهکار در سیستم‌های خنک‌کننده به دلیل ریسک واکنش میان افزودنی‌ها و مبرّد محدودیت‌هایی دارد.

از دیگر سو ویسکوزیته بالای ترکیب روغن-مبرّد نیز مشکلاتی همچون گیر کردن جریان را در پی دارد که ممکن است منجر به کارایی پایین پمپاژ شود. برای کار مناسب دستگاه، ویسکوزیته‌ی ترکیب روغن-مبرّد می بایست در حدی کافی بالا باشد که آب‌بندی رضایتبخش و روانکاری مناسب را در کمپرسور به همراه داشته باشد. علاوه بر این، ترکیب باید از نظر دمایی و شیمیایی پایدار باشد تا با اجزا و مواد موجود در سیستم خنک‌کننده واکنش ندهد.

ممکن است روغن روان‌کاری بر روی سایر قطعات سیستم خنک‌کننده‌ی کمپرسور اثرات منفی داشته باشد، از این رو، عموما یک سپراتور روغن دقیقا بعد از خروجی کمپرسور قرار گرفته است تا جریان روان‌کننده به سوی کندانسور و اواپراتور را کاهش دهد. در صورتی که قطرات روغن در این قطعات گیر بیفتند انتقال حرارت دستگاه دچار نقصان می شود. با بازگشت مداوم روغن به کیس میل‌لنگ، که به وسیله‌ی سپراتور انجام می شود، گاز مبرّد از اختلاط با آن در امان می ماند.

امکان جدا شدن روغن‌های نیمه مخلوط شونده از مبرّد در سپراتور وجود دارد؛ در این صورت یک فاز غنی از مبرّد به شیر انبساط منتقل می شود در حالی که فازی غنی از روغن در مخزن مبرّد جمع میشود. این رخداد میتواند بازگشت روغن به کمپرسور را محدود سازد و منجر به روانکاری ناکافی شود. مواجهه‌ی روغن روانکاری با دماهای پایین در اواپراتور نیز میتواند به شکل‌گیری موم (wax) و جدایی فازی بیانجامد. هنگامی که در دماهای پایین انحلال‌پذیری مبرّد در روغن کم باشد، ممکن است با مشکلاتی در بازگشت روغن به کمپرسور روبرو شویم.

 

منبع